Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Vrijdagavond in Oisterwijk. We zitten met z'n allen een sateetje te eten op een terras. Het is eind oktober, maar het is nog lekker weer en het is buiten nog prima vertoeven.

Onze jongste wil persé niet in de kinderstoel, dus gaan we zoals zoveel ouders toch overstag en hij mag net als de groten op een echte stoel. In het begin gaat het wel even goed. De servetten, het bestek en de menukaart zijn nog interessant genoeg om rustig te blijven zitten. Maar na een tijdje, en natuurlijk nog voor het moment dat we hebben gegeten slaat de verveling toe. Na enig gewring tussen de leuning en de zitting is hij vrij en gaat op onderzoek uit.

De mensen naast ons lijken niet echt op zijn bezoek zitten te wachten. Een man en een vrouw, die elkaar waarschijnlijk nog niet lang kennen kruipen dichter naar elkaar toe. Natuurlijk roepen wij onze zoon tot de orde als hij ongegeneerd voor deze mensen gaat staan kijken, niets zeggend en zijn mondje een beetje open. De mensen geven natuurlijk een korte glimlach, maar verdrinken al snel weer in elkaars blik. Ze schuiven nog wat dichter tegen elkaar aan en de man draait zich steeds meer van ons af. Hoe minder contact, hoe beter dus. Prima, hebben wij geen problemen mee, het is voor ons ook alweer een tijdje geleden…

We hebben genoten van het sateetje en inmiddels vonden onze buren het ook welletjes en vroegen om de rekening. De dame ging intussen naar het toilet, de rekening moet toch betaald worden nietwaar? De man stond op en liep naar de bar om met zijn Pin te betalen. Op hetzelfde moment komen er nieuwe gasten het terras oplopen en de vriendelijke ober geeft hen de tafel die dus net is vrijgekomen. De tafel moet nog worden afgeruimd, maar dat vinden de gasten geen enkel probleem.

Inmiddels is de rekening betaald en onze 'ex-buurman' laat zich weer zien. Hij loopt met een strakke glimlach naar zijn tafel en blijft even staan. Onze nieuwe buren kijken hem wat verbaasd aan en vragen, omdat hij geen aanstalten maakt om door te lopen,  twijfelend of ze misschien aan zijn tafeltje zitten. "Neu, neu, hier zaten wij net, ik moest nog even afrekenen en mijn vriendin is nog even naar het toilet. Blijft u maar zitten, wij zouden toch weggaan". Door deze opmerking voelen onze nieuwe buren zich zichtbaar ongemakkelijk. Als je dan toch zou weggaan, houd dan je mond! Wat heeft het nog voor zin? De man heeft blijkbaar een sterk oergevoel om zijn territorium af te bakenen en voelt zich wat ongemakkelijk als zijn landje vroegtijdig wordt ingenomen. 

Opgestaan is plaats vergaan, maar de man had het in ieder geval niet beter kunnen treffen met een vrouw die haar sporen ook op het laatste moment nog even achterlaat. Hand in hand lopen zij weg en als zij samen nog even omkijken naar 'hun' tafel weet je dat ze zijn beledigd. Als kind is het nog geoorloofd om hard te schreeuwen "mij, mij, mij!" maar eenmaal volwassen…ontdek je dat het Calimero-gevoel nog steeds bestaat!

En wij? Wij hebben gewoon gelachen en genoten van deze kleine koude oorlog.