Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Ai, ken jij ze? De mensen die bij een wat benarde situatie zeggen dat ze zijn zoals ze zijn, en dat men hen dus maar moeten nemen zoals ze zijn.

Tijdens een rit in de trein naar de andere kant van het land, kon ik het niet laten om een gesprek te volgen van mensen die bij mij op de bank zaten. Natuurlijk doe je alsof je niet luistert en je kijkt wat uit het raam, je checkt je berichten op je telefoon en zo af en toe haal je je agenda uit je tas. Dit allemaal om aan te geven dat je niet (af)luistert en je geeft alle signalen af die je kunt bedenken om ze aan te moedigen om vooral door te gaan. Stoor je niet aan mij, ik ben er niet!

En inderdaad, mijn gestaar in de verte en het zappen met mijn telefoon wierp zijn vruchten af. De twee dames tegenover mij kwamen blijkbaar van hun werk en reisden samen naar huis. Een goed moment om de dag even van je af te kloppen zou je zeggen.

Al snel ging het verhaal over hun leidinggevende, en vanzelfsprekend deugde er niets van de aanpak van deze baas. Ik zal een flard van het gesprek aan je prijs geven: "Nou en toe zei hij tegen mij: je zou wat meer rekening kunnen houden met je collega's. Misschien dat je eerst moet nadenken voordat je wat zegt, je kan nog wel eens wat bot uit de hoek komen." En natuurlijk zijn de dames het volledig met elkaar eens "echt waar, zei hij dat? Dat is toch te belachelijk voor woorden, is het niet? Je mag tegenwoordig niet meer zeggen wat je denkt, dat is toch zo?" "Weet je wat het is? Zo ben ik nu eenmaal? Ze moeten me maar nemen zoals ik ben! Dan maar bot, ze weten in ieder geval wat ze aan me hebben…" En naar de rest van het gesprek kun je raden… 

Oef, dit is één van mijn grootste ergernissen, het rechtvaardigen van hetgeen je doet door aan te geven dat je bent zoals je bent. "Don't blame me, it's just my character...". Het lijkt alsof dit gedrag ieder gedrag of opmerking rechtvaardigt. Als je iemand doodschiet zeg je toch ook niet: "Sorry hoor, ik was het niet. Het was mijn hand die het deed, echt waar schuld".

Heb jij ook ervaring met deze collega’s of herken je jezelf? Een tip, vraag eens "wíl je ook zo zijn? We zijn toch niet zo geboren, zoals we hier nu zitten?". Er is echt wel wat gebeurd hoor tussen het moment dat je liefjes in je moeders armen lag tot het moment dat jij accepteert dat je zo horkig doet.

Aan iedereen die is verstart en gevangen zit in zijn of haar eigen verroeste gedrag: Kom op! Neem je verantwoordelijkheid en maak er wat van! Vind het weer leuk om samen te werken en wees ook blij met je zelf. En kijk nog eens terug als je weer in staat bent om te zeggen "goh, wat ben ik blij dat ik ook weer eens rekening houd met anderen en het leven weer met open armen tegemoet ga".

Sorry, dit moest ik even kwijt, zo ben ik nu eenmaal.