Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Gelukkig, het is vrijdag, het weekend is in zicht en ik kijk enorm uit naar een paar dagen waarop weinig hoeft en vooral relaxen centraal staat. Vandaag heeft mijn vriend zijn 'pap'dag, dus was hij thuis, althans niet aan het werk. En dat schept natuurlijk mogelijkheden. Tijdens het 'middagslaapje' van onze zoon (en niet die van hem hoop ik) heeft hij vast even tijd gehad om de kamer op te ruimen en in ieder geval de was in de machine te gooien en misschien zelfs wel op te hangen.

Héérlijk, nog een kilometer of dertig en we kunnen een glaasje heffen op een gezellig weekend wat nog voor ons ligt. Ik bel tussendoor nog even op om te vertellen dat ik er bijna ben en ik begin zachtjes mee te zingen met de jingles op de radio, “het is wéékend, de week is weer voorbij…lalala..”

En bij thuiskomst, inderdaad het glaasje wijn is ingeschonken en we lopen samen naar het terras om te gaan zitten onder de luifel. Maar tijdens onze tocht van de keuken, door de kamer, door de openslaande deuren naar buiten, struikel ik over speelgoed, twee halfvolle flesjes met sap, koekkruimels en de wasmand die ik vanmorgen alvast had klaargezet. Deze staat me zelfs arrogant aan te kijken, want hij is zelfs nog bekroond met kleren van onze jongste.

En dan begint het: “En, hoe was je dag?” Ik weet dat het goed is bedoeld, maar de gedachte aan de rommel en de ergernis van -de hele dag vrij zijn, maar niet opruimen- sluimert door mijn hoofd. “Ga lekker even zitten, dan drinken we eerst een wijntje en gaan we daarna samen koken”. (Waarmee? De kans dat er boodschappen zijn gedaan, schat ik als erg klein, héél erg klein)

Dus, ik loop weer met harde stappen terug door het huis richting de keuken. Onderweg verzamel ik het speelgoed, gooi het demonstratief in speelgoedmand en ik kan het niet opbrengen om een reactie te geven op de goedbedoelde vragen. Mompelen, ja dat lukt mij nog wel, laten merken dat er iets aan de knikker is, maar een ‘goed’ gesprek hierover aangaan is voor mij nog een stap ergernis te ver. Oh wat is het héérlijk om me te laten leiden door mijn woede. ‘ik heb de hele dag hard gewerkt en kom thuis in een bende, heb ík dit verdiend?’. Ik zink weg in mijn zelfmedelijden en heb geen oog meer voor goedbedoelde pogingen van mijn vriend om deze vrijdagmiddag toch nog gezellig te maken.

Ik emmer nog wat door om vervolgens mopperend binnen(!) op de bank te gaan zitten met de krant naast me. Ik hoor de mannen op deze aarde denken: “goh, stel je toch niet zo aan, waar héb je het over?”. Ooit las ik de stelling: “Je emotioneel laten gaan is net als in je broek plassen. Het voelt even lekker, maar al snel wordt het nat en koud”. Ja, onbehagelijk dat was het wel, maar, nou en! Maar weet je, mannen kunnen toch wel aanvoelen dat het fijn is dat zij ook de huiselijke dingen doen, zonder dat er een briefje ligt op het aanrecht met een actielijstje? Een lijstje met een “denk je ook nog even aan de vuilnis? Dank je wel, kusje en tot vanavond”. 

Misschien ligt het wel aan mij en vind ik het lekker om mijn ego te voeden met zelfmedelijden. En om ervoor te zorgen dat deze toevoer ook voor de toekomst is gegarandeerd, blijf ik doen wat ik altijd heb gedaan. Want als ik vandaag niets doe, dan leef ik morgen net als gisteren. Hmmm, ook dat voelt koud en nat!