Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

‘Onze’ Albert Heijn in Tilburg is onlangs verbouwd tot een ‘XL’ supermarkt. Op een groot aanhangbord aan de buitenmuur hing de tekst: “Wij zijn tijdelijk gesloten in verband met onze verbouwing en graag zien wij u weer op 3 november…” Althans dat dachten wij. 

Het werd donderdag 3 november en we waren erg nieuwsgierig naar onze nieuwe winkel. Er was nog voldoende parkeerplek, dus we stonden lekker dicht bij de deur.Alle tassen uit de auto, kind uit het autostoeltje gesjord en op naar de nieuwe karretjes. Hé wat gek, er zat wel zo’n kettinkje aan waarmee je de sluiting in een ander karretje vastmaakt, maar het schuifje voor de 50 euro cent ontbrak. Het bespaarde ons in ieder geval het geduw aan een schuifje om ervoor te zorgen dat het staafje zich loskoppelt van zijn voorganger.

Even wennen aan het nieuwe karretje; van kunststof, hardblauw en een ander kinderzitje. Na wat gedraai, het neerhangen van de tassen aan het te kleine hangertje (meer dan twee tassen passen er nog steeds niet op) en gediscussieer of onze zoon dan wel in het zitje dan wel in het karretje mocht staan, waren we er klaar voor. Voor de schuifdeuren hielden we de pas even in, om te wachten totdat het pad vrij was om de winkel binnen te gaan. Maar niets gebeurde en op datzelfde moment riep een voorbijgaande man in overall met helm en hamer in zijn hand: “We doen ons best mevrouw en meneer, maar zo snel gaat niet. Efkes geduld nog”. Om onze schaamte een beetje te verbergen naar de timmerlui die (naar het leek) plotseling om ons heen opdoken, liepen we wat grappend, extra luid lachend terug naar de auto.

Vrijdag 4 november; de dag van de opening van onze nieuwe winkel. De parkeerplaats was overladen met auto’s en mensen met de (voor ons niet meer) nieuwe winkelwagens. We waren ontzettend benieuwd en liepen snel naar de nieuwe ingang van de winkel. Toch even wennen dat we een stukje verder moesten lopen. Eenmaal binnen was het heerlijk druk maar de aanbiedingen en gratis lekkere hapjes compenseerden dit aanzienlijk.

Natuurlijk waren er meer buurtbewoners die heel graag een blik wilden werpen op de nieuwe situatie. Al schuifelend door de gangen vermaakte ik me door het kijken naar de hulpeloze boodschappendoeners die niets meer konden vinden en verdwaasd door de gangpaden liepen. Tegelijkertijd kon ik ook mijn ergernis niet onderdrukken; het gezeur, geklaag en gezever: “Goh, het is er niet beter op geworden”, “Het is veel minder overzichtelijk dan eerst”, “Ik vond eigenlijk de oude winkel veel gezelliger”, “Wat zijn de karretjes klein”, “Ik kan echt niets meer vinden, dit kost me twee keer zoveel tijd”, “Ze kunnen beter de producten goedkoper maken, dan geld spenderen aan de inrichting”, “Het is zo kaal en modern”, “…”, “…”, 

Jong, oud, spijkerbroek of pak; niemand was tevreden. Waarom moeten we toch altijd alles op een weegschaal leggen van ‘goed/slecht’, ‘beter of minder’? Waarom willen we overal onze goed- óf afkeuring aan geven en hoe komt het dat het ons zoveel moeite kost om een nieuwe situatie direct met open armen te ontvangen? We leven in een land met (inter)culturele conflicten en organisaties die flexibel willen blijven om winst te kunnen blijven maken. Maar hoe, hoe kunnen wij oplossingen vinden voor vraagstukken van deze aard, op het moment dat wij liever zien dat de hagelslag gewoon in de tweede schap voor kassa 5 te vinden is?

Bij thuiskomst duiken we lacherig met thee op de bank. Even de tv aanzetten. Shit, waar is de afstandbediening? Wat irritant, hij ligt toch altijd óp de tv... Wie heeft hem het laatste gehad en ergens anders neergelegd? 

Politici, managers, consultants en trainers: veel sterkte!