Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Vrijdagavond in Oisterwijk. We zitten met z'n allen een sateetje te eten op een terras. Het is eind oktober, maar het is nog lekker weer en het is buiten nog prima vertoeven.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Gelukkig, het is vrijdag, het weekend is in zicht en ik kijk enorm uit naar een paar dagen waarop weinig hoeft en vooral relaxen centraal staat. Vandaag heeft mijn vriend zijn 'pap'dag, dus was hij thuis, althans niet aan het werk. En dat schept natuurlijk mogelijkheden. Tijdens het 'middagslaapje' van onze zoon (en niet die van hem hoop ik) heeft hij vast even tijd gehad om de kamer op te ruimen en in ieder geval de was in de machine te gooien en misschien zelfs wel op te hangen.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Iedere zaterdagmorgen staan we lekker fris en vroeg op en mijn zoontje van bijna twee begint het al te snappen. Na het aankleden wordt hij wat onrustig en als ik vraag “ga je  mee brood halen?”, dan loopt hij naar de deur van hal en roept ‘mám, mee, jas aan, laarzen aan”. Dan nemen wij samen de pas naar de bakker bij ons om de hoek.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

‘Onze’ Albert Heijn in Tilburg is onlangs verbouwd tot een ‘XL’ supermarkt. Op een groot aanhangbord aan de buitenmuur hing de tekst: “Wij zijn tijdelijk gesloten in verband met onze verbouwing en graag zien wij u weer op 3 november…” Althans dat dachten wij. 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Ai, ken jij ze? De mensen die bij een wat benarde situatie zeggen dat ze zijn zoals ze zijn, en dat men hen dus maar moeten nemen zoals ze zijn.

Tijdens een rit in de trein naar de andere kant van het land, kon ik het niet laten om een gesprek te volgen van mensen die bij mij op de bank zaten. Natuurlijk doe je alsof je niet luistert en je kijkt wat uit het raam, je checkt je berichten op je telefoon en zo af en toe haal je je agenda uit je tas. Dit allemaal om aan te geven dat je niet (af)luistert en je geeft alle signalen af die je kunt bedenken om ze aan te moedigen om vooral door te gaan. Stoor je niet aan mij, ik ben er niet!